Oh Canada, reunion and the great outdoors

Na de mega-stad New York en het oud-engelse Boston kon het contrast bijna niet groter toen we in Canada op onze bestemming aankwamen: Cavan's ouders wonen dus in de bossen bij Ottowa, waarbij de "straat" een dirt road is en ze pas sinds een paar weken huisnummerbordjes hadden (begin van de "straat": *foto*). Toen we mooi op schema om half 10 aan kwamen rijden was Cavan dan ook redelijk verbaasd dat we het zomaar gevonden hadden, lang leve gps navigatie :). Hier begon duidelijk een ander deel van onze vakantie toen we aanschoven aan de eettafel waar ze zojuist hadden gegeten. Opeens groeide onze "crew" van 2 naar 9 (+ hond ;) http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=15 & http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=20) en zaten we al snel aan een kampvuur in de achtertuin. Later hoorden we dat de "tuin" uit 55 hectare bestond (Cavan's ouders wilden het aansluitende beekje op hun land hebben en daar hoorde de andere 50 hectare ook bij, toch land genoeg in Canada waar de 27 miljoen inwoners op 1% van het land wonen...). Het kampvuur brandde tot diep in de nacht, waarbij Cavan zijn ghost stories ophaalde ;).

De volgende dag reden we naar wakefield om daar te gaan zwemmen, over nog meer binnenweggetjes dan we eerder hadden gedaan. Het was warm en stoffig en onze ford voelde zich even verwant aan de world rally car die ford in het wk rally gebruikt ;) Cavan hield er flink het tempo in, in z'n moeders corolla. In wakefield aangekomen hadden Erik en ik het idee dat we in een meer gingen zwemmen, maar het bleek een rivier te zijn. Breed riviertje dus. Het bleek om Gatineau river te gaan (of zoals later iemand zei: I've Got-to-know which river this is). Over een smaller punt in de rivier was een voetgangersbrug gebouwd en Cavan zou Cavan niet zijn als hij hier niet van kleins af aan al aan het stunten was geweest. Een van de dingen die ze hier altijd deden was vanaf de brug het water in springen (zo'n 10 meter naar beneden). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus al snel kropen we allemaal door de nauwe raampjes van de brug. Met een redelijk verhoogde hartslag sprong ik naar beneden (altijd fijn om hoogtevrees te hebben :S) om daarna snel richting oever te zwemmen, want als je niet opschoot ging je de "rapids" in en dan kon je wel eens een paar 100 meter verderop pas aan de kant komen en de weg terug moeten zoeken (*foto*).

Na het zwemmen gingen we terug naar Elspeth (cavan's moeder), waar we bizon-burgers aten. We wilden in Ottowa gaan stappen, het was immers vrijdag, maar Cavan had on al gewaarschuwd hoe dood die stad was (ook al is het een stad van 785.000 mensen). We wilden toch wel wat gaan drinken en het was nog lastig genoeg een plek te vinden waar meer dan 5 mensen binnen zaten :') Saaie mensen die canadezen ;) dus na een niet al te langen nacht weer terug om te slapen. De dag erna zou er ((na weer een heerlijk ontbijt) een lang programma volgen: we gingen naar een lokaal festival: Ramsey Road Music festival. Dit lokale feestje was ooit ontstaan als achtertuinfeestje van een deels nederlandse familie van gitaarmakers waar Cavan bevriend mee is, en uitgegroeid tot een flink buurtfeestje. Toen we daar aankwamen namen we een kijkje in de gitaarshop, waar alles met de hand wordt gemaakt. Daarna hielp ik vader de Jonge met wat fakkels op het terrein plaatsen, waarna we weer in de rivier gingen zwemmen. Waar we hier het water in gingen was een plaatje wat je op de foto's van landelijk canada ziet: de rivier zo breed dat het weer een meer leek, dikbeboste bergen er omheen, af en toe afgewisseld door een huisje. We moesten erheen lopen over een spoor waar een stoomtrein reedt, echt in the middle of nowhere dus. Even iets anders dan New York, maar net zo gaaf!

Het festival zelf was ook erg cool! De twee leukste optredens waren van een band genaamd "Lake of Stew" en een band die uit 4 vrienden van Cavan bestond. Die laatste bestond oa uit de broers Andy en Will, en ze hadden eigenlijk nog nooit echt samen gespeeld. Dat maakte niet uit, want ze speelden erg lekker!(http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=16) Lake of stew was zelfs nog een stuk beter, deze hillbilly band gaf me het gevoel dat ik in de film "O brother where art thou" was beland, ongelofelijk hoe muziekaal die gasten waren, ze konden echt alles spelen en maakten tussendoor geweldige grappen (http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=17).

--------------------------------------------------------------------------------------------------
*breaking news - we onderbreken dit bericht voor het volgende:*
Disclaimer: tijdens het typen van dit bericht zijn geen mensen gewond geraakt, alleen auto's

We maken een sprong in de tijd naar vandaag, vrijdagavond half 8.

Tijdens het typen van dit stukje was Erik aan het rijden (I95 southbound, mile marker 82,8) en kwamen we in een flinke onweersbui terecht. We reden op de linkerbaan toen er plotseling een vrouw vanuit de middelste baan voor ons invoegde waar geen plek was (zo'n 20cm voor onze auto) en vol in de ankers ging. Gelukkig was Erik al aan het remmen en stuurde nog naar links de vluchtstrook op, maar de auto linksachter raken was niet meer te voorkomen. Ook de auto achter ons kom nog wel om ons heen maar raakt onze voorganger rechtsachter. Gelukkig alleen een lichte fender bender (http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=19), maar daar stonden we dan in de stromende regen. De state trooper was snel ter plekke, maar het duurde nog een hele tijd voor we onze weg konden vervolgen.

Bij de eerstvolgende halteplaats een halve mijl verderop belden we de budget roadside assistance. Na het verhaal te hebben gedaan werden we naar Baltimore gestuurd om daar onze auto te ruilen, zo'n 30 mijl verderop. Daar aangekomen konden we het kantoor niet vinden, dus bij een daar gelegen hotel even gevraagd waar budget lag. Bleek dat ze er al een aantal jaar weg waren :') Ik kon er de lol nog wel van inzien, al was het ondertussen half 10 en hadden we nog geen slaapplek geregeld. Weer budget gebeld, nieuw adres gekregen in Hanover, 11 mijl verderop en daarheen gereden. Daar afscheid genomen van onze ford, die we ondertussen Ugly Betty hadden genoemd vanwege de lelijke kleur en de beugel voor in de grill. Ons nieuwe scheurijzer is een donkergrijze toyota camry, een lelijke amerikaanse uitvoering (mooie auto's zijn hier heeeeel zeldzaam) en Japanese Granny is ie gedoopt. Daarna snel een hotel in de buurt gaan zoeken, want ondertussen was het 11u voor we weg waren. Nu is het middernacht en zitten we eindelijk, dik 4 uur na het ongeluk op een hotelkamer en kunnen we gaan slapen.
--------------------------------------------------------------------------------------------------

Nog even terug naar het eigenlijke stukje van vandaag: Canada! Zoals ik al schreef was het festival erg leuk, en na de optredens ging het feestje nog even door bij een groot kampvuur, waar de gitaren en banjo's weer tevoorschijn kwamen en alle verzoeknummers werden gespeeld. Super gaaf dus! Doodop maar voldaan gingen we terug voor onze laatste nacht in Ottowa. De volgende middag namen we afscheid van Elspeth en de hond en vertrokken we naar Cavan's place in Montreal. Daar ga ik volgende keer verder.

Groetjes vanuit de zoveelste hotelkamer in een paar dagen ;),
Jordy