The road trip begins

Na de hectiek van New York was het maandag tijd om richting Boston te verkassen, maar voordat het zover was kreeg ik mijn vuurdoop op de amerikaanse wegen, en wel in manhatten, waar we onze huurauto op east 43rd st. moesten ophalen. Onze "tan" ford fusion sedan (http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=0) overleefde het allemaal zonder kleerscheuren, en wij dus ook (al stuurde Erik ons eerst via een rondje door the bronx terug manhatten in), dus al snel zaten we Northbound op de Interstate 95 richting Boston, waar we na een leuke rit van een dikke 200 mijl rond 4 uur aankwamen. In Boston hadden we een bed & breakfast geboekt in een buitenwijk, waar de huizen in een typische new england stijl gebouwd waren (http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=29). Het verblijf in de bed & breakfast voelde alsof we bij een oude tante aan het logeren waren: een lief vrouwtje die ons graag vertelde wat we allemal moesten gaan doen en die elke morgen voor een heerlijk ontbijtje zorgde (oa french toast, versgebakken cherry pie, elke morgen vers fruit, scones, croissants, etc.)

Het vertrek uit New York en de eerste indrukken van Boston riep bij Erik en mij al snel de vergelijking op van Amsterdam verlaten om in Nijmegen rond te lopen: leuke stad en vast leuk om te wonen/studeren, maar toch even heel wat anders dan the big apple. Ik mistte NY eigenlijk al meteen een beetje.... In Boston liepen we de eerste dag the freedom trail, wat als rode stenen door de hele stad ligt. Hiermee volg je de historie van de stad voor en tijdens de onafhankelijksheidsoorlog (boston massacre, boston tea party, etc.). Interessant om te zien, vermoeiend om te lopen. De dag erna bezochten we MIT en Harvard, waar we vooral en btje relaxten om bij te komen van de drukke eerste dagen van de reis. Leuk om te zien, maar verder vooral een tussenstop wat mij betreft. De dag erna (donderdag) pakten we na weer een heerlijk ontbijt onze koffers, stuurden Cavan een bericht dat we waarschijnlijk tussen 9 en 10 's avonds aan zouden komen en vertrokken uit Boston.

Het zou ongeveer 9 uur rijden worden, een uurtje meer dan de meest directe route, maar we namen de route over de interstate 87 door een national park in New York state, zodat er wat meer te zien zou zijn op de rit (bleek de moeite waard, hele gave uitzichten :) ) Oorspronkelijk was het plan om naar Montreal te gaan waar Cavan woont, maar deze week was hij bij zijn ouders in Ottowa, dus daar gingen ook wij heen. De rit verliep snel en soepel, al kunnen de meeste amerikanen echt NIET rijden :S . Vlak voor de canadese grens begon het weer echter slechter te worden en al snel begonnen de eerste druppels te vallen. Daar bleef het echter niet bij. Na de eerste buitjes zagen we verderop de snelweg een muur van regen op ons af komen. Dit bleek een heftige onweers- en hagelbui te zijn. We zagen de bliksem op niet meer dan 100m van ons vandaan inslaan en de hagelstenen werden steeds groter. Er begonnen mensen langs de weg te stoppen, al snapte ik daar het nut niet van, want het regende niet te hard om op een rustig tempo door te rijden. Toen de hagelstenen zo groot werden dat we vreesden een gedeukte huurauto af te moeten leveren, stopten onder een brug om het ergste deel uit te zitten. Toen dat eenmaal over was gewaaid konden we weer verder en al snel stonden we aan de canadese grens.

In canada stond opeens alles weer in kilometers aangegeven, dus jammer genoeg betekende de bordjes 100 niet dat je er 100 miles per uur mocht ;) Geen idee waarom je hier op al die lege snelwegen maar 100 mag, maar gelukkig hebben ze hier de flitspaal nog niet ingevoerd en moet je alleen even opletten of er geen state trooper staat te wachten ;). We kwamen om 6 uur door Montreal, wat met de spits daar niet heel handig was, maar toen we hier eenmaal voorbij waren kwamen we op het saaiste stuk snelweg tot nu toe (leverde wel leuke foto's op http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=1). Tussen Montreal en Ottowa was het een groot dubbelbaans stuk in the middle of nowhere. We waren dan ook blij toen we in Ottowa aankwamen. Cavan's ouders wonen hier in een van de nabij gelegen dorpjes, op een plek die ons nog het meest deed denken aan een grote camping, met houten huizen ipv stacaravans . Om half 10 kwamen we daar de oprit op rijden (http://www.my3cents.nl/gallery/displayimage.php?album=24&pos=12), en binnen wachtten Cavan, Cavan's moeder, Shane, Kasia, Tim, Sara en Sannah op ons (allemaal mensen die ik uit zweden kende), die ons warm ontvingen. Hier begon weer een heel ander deel van onze vakantie, maar daarover vertel ik de volgende keer.